Ben idealist değilim veya bir materyalist. Ne göklerde ne yerlerde ararım kendimi. Dün gece şunu düşünüyordum: İnsanın yaşamı kendisinde değilmiş, ötekindeymiş. Bebek annesiyle karşılaşmış ve kendini tanımamış mı ?
Annesinin gözlerinden kendine bakmayan hangi şey gerçek olabilir? Ya da babanın yumruğunu indirdiği an ile ötekini görmeyen nasıl… Unutmuyorum ki yasaya en çok inandığım an bu ilk andır. Ve sonra kirlenir insan ve özgürleşir.
başlıksız 