Şu günlerde şöyle bir şeyi fark ediyorum. Bir sanat eseri hayatımızı kurtarmalı diye düşünüyoruz. Ancak süreç ve sanatçı faktörünü hiç düşünmeden. Ayrıca sonsuz bağlam sürekli karmaşa ve akış yaratırken çaba kötüyü iyi etmekse büyük saçmalık.
Boyun eğmeyen insanlar Watteau tablolarında gibi bir sınır tanımaz zevk bahçesinde var olabilirler mi? Belki de çağdaş ya da güncel sanat(ne boksa işte) bu yüzden kendini hiç olmadığı kadar politik bir düzlemde ifade ediyor. Bir yandan da insanın yaşadığı varoluşsal, sosyal bulantıyı hiç anlamadan boktan yere ah o eskiler diyenler yok mu? Rönesansı bilmem neyi yere göğe sığdıramayanlar.
Bir insana önce kritik mekanizmasını yükleyip, aydınlanma ve modernizm ile gelen o şeyden bahis ediyorum, sonra yok be yeterince boyun eğmezsen al sana sanat diyemezsiniz.
Evet bugün sanat kendine duyduğun öfkeydi.
başlıksız 