Öfkenin ardından gelen evrede insan en çok kendinden nefret ediyor. Böyle bir dünyada doğduğu için insan tiksinti içinde ve bağışlanamaz bir günah üretiyor. Umut bu günahın adı…
Sanatsa hani şiirdeki en şu, en bu, en şöyle, en böyle olan gibi cennet ya da ölümsüzlerin en asil kanlısı gerçek olmayan bir düzlemde var oluyor.
Asıl çirkin olan sensin… ve her şeyden çok sen hakkediyorsun… ölmeyi… sonra güneş açmış gibi davrandı bana… teşekkürler güneşin sen olduğunu düşündüğün için…
Heidegger’le alakalı da şüphelerim var. Böyle savaş mavaş derken ömrünü çürüttükleri insanları hiç anlamamaları… fırça darbeleri ile bir desen çizip kendimi ona sakladım. Böylece sonsuz varoluşun kapısı açıldı.
Pehhhh, sanat dün gece umutla savaştı.
başlıksız 