İçimizde yaratılan sonsuz bir boşluk olduğunu görmeyenler… bir yemek masası çok büyük adamların şerefine layık. Korku ve içindeki boşlukla mücadele etmeye çalışırken gülümsedim ve bir karanlık çukura daha düştüm.
Kırıldım. Nefret ettiğim her şey tarafından ve sonra Marina Abramivich’i feminist zannettiğim için kendime çok kızdım. Yine de çok sevdiğim o sanatçılar beni yarı yolda bıraktılar… ben hayata uyum sağlayamayanlardanım. Ben zayıf olan ve zayıf olduğu için suçlu olan…
Sadece kendi hayallerini görenler yıkım içinde yine sadece kendi hayallerinin yıkıldığını görürler…sanırım benim de her geçen gün bitiyor her şeyim. Hastayım, ve bütün insanlık benden sağlıklı görünüyor.
Ben bunu aşamıyorum. Kendimi aşamıyorum işte…
Sanat bugün hiçlikti.
başlıksız 