Şimdi koronavirüs her yeri sarmış ve dünyayı etkisi altına almış halde… ama uzun zamandır viralleşme kelimesi virüs kelimesinden ziyade internetin sağladığı sonsuz komünizm için kullanılan, çabuk tüketilebilir sosyal medya içerikleri için kullanılıyordu.
Peki ben nasıl hissediyorum. Benim dünyamı saran bütün duvarlar ve korkularım ile katlanarak çoğalan hiçlik duygusuna çare viralleşen sosyal medya saçmalıkları… beni 10 saniyede mutlu edebilmek önemli çünkü… sonra ucuz bir kitaplık ve elbise dolabının mutluluğu var hayatımda…
Bir yandan da viralleşen virüs ve benim sonsuz var olmamış olmak arzum.
Size bir şiirin ufak bir parçasını ileteyim.
“ Bu dünyada her şey çürüyüp gidiyor canım kardeşim,hatıralar bile… o hatıralar ki kafatasından muhkem bir yerde saklıdırlar. O hatıralar ki, tüyden hafif, gök mavisinden duru… bu dünyada her şey kaybolup gidiyor canım kardeşim…” (Bedri Rahmi Eyüboğlu)
Şiir yukarıdaki gibi değil muhtemelen ve zaten en güzel kısmını da yazmadım çünkü kendime sakladım.
Ben yok olup giden her şeyim. Sanat bugün yok olup gidiyor.
Ama Sanat bugün çağalmaktı.
başlıksız 