Sessizliğimin aptallık değil de bilinçli bir anlayış olduğunun bilinmesini isterdim. Her şeyi gördüğümden değil de, her şeyi görüyor olsam bile sizlerin bakışına hala değer verdiğimi bilin diye…
“yapılabilecek en bağımsız şeyi yaptıktan sonra geriye kalan şey”… aklımdan geçen cümle öbeği bu. Ne anlama geldiğini düşleyemeyecek kadar sarhoş olduğum için… yarın düşünebilmek için. Çok özlediğim yüzler için. Ellerimi uzattığımda yarıp kendime yol bulduğum hava için.
Serin bir bahar havası, 00: 30. Kadıköy’den evime dönüyorum. Yine bir masanın düşünceler yumağında kendimi küçük ve değersiz bir noktada buldum. Hükmetmek arzumdan vazgeçmeliyim. Hükmetmek arzumu terk ettikçe yaşama arzumu kaybediyorum. Öyleyse sınırın bu tarafında bir yaşam bulabilir miyim? Böyle bir ihtimale inanmaya başladım. Sulx+vengs.
Ballı ekmek yiyebilirim.
başlıksız 